Getver!

'Oef', zullen maandagochtend velen gedacht hebben, 'het is niet gesneeuwd'. Maar dat was buiten de waard gerekend: bij de effectieve start van de spits begon het duchtig te sneeuwen. Ondergetekende had daar gelukkig geen last van. De sneeuwbui luidde het begin in van zijn al langer vastgelegd lang weekend. En dat kon ik met veel plezier en leedvermaak inzetten met een 'verfrissende' winterse wandeling.

Tijd voor wat onderkoelde foto's van bij de deur, zodat ik mijn belofte om nu en dan iets te posten over leven bij de Dampoort, in S-A.

Het groot Begijnhof (op begot, vijf minuutjes van mijn deur. Gebouwd door kwezels die niet thuishoorden onder het vroeg-liberale stadsbestuur. Rustig, zoals elk begijnhof, maar groter, en met veel lege ruimte. Ideaal om even tot rust te komen.
Parken in de sneeuw, altijd een suc6! Enerzijds de Rozebroeken, die omgevormd worden tot het Sint-Baafskouterpark (komt er ooit wel). En daarnaast, flits!, het park achter de flikken en het dienstencentrum.




















Het Campo santo, getver, niet in de prijzen (zoals te verwachten), maar wel in de sneeuw. De rijken liggen er ongetwijfeld te bibberen in hun praalgraven (nog enkele die zullen instorten ;-) ). het resultaat is in elk geval beeldig.
En de oorlogsslachtoffers, die liggen in het beste geval te bibberen in een kerkhof. In het slechtste geval rotten ze verder in de modder, ter meerdere glorie van een 'vaderland' dat zijn zonen de ellende instuurde.




















Op zaterdag is er hier boerenmarkt (enkele huizen van mijn deur!).


En over groenten en fruit gesproken: de Turken stallen hun fruit, zoals immer, buiten uit. Nevermind, want ik koop mijn fruit er altijd binnen in de winkel. Het lijkt me trouwens een gruwelijk weinig efficiënte manier van bewaren. Zowat elke avond zie je ze er rot fruit uit verwijderen, maar de prijzen, verhip , die blijven er goedkoop!


Getver, zelfs een mottige omgeving als de Dampoort ziet er goed uit in de sneeuw. Bovendien, opmerkelijk, zelfs bij dit weer is er van de voorspelde maandenlange drukte aan de Dampoort totaal geen sprake. Schoon, dadde!






















Eigen straat niet vergeten, natuurlijk. En ... getver ... zelfs mijn nog aan te leggen tuintje ziet er doenbaar uit in de sneeuw! Maak dat mee (jammer dat de sneeuw 's middags al week).




















Getver, het winkelcentrum aan de Dendermondsesteenweg, achter een esthetisch verantwoorde passerende besneeuwde goederentrein. Te mijden, als je niet weer aan eigen huis wil werken (sorry schat, vandaag niet!)


Getver, tijd om er vandoor te gaan. Er zijn er die op me wachten!

prikklok

Ik wou hier eigenlijk iets neerpennen over de discussie rond de prikklok bij de Vlaamse Overheid, maar aangezien Geert M. G dit al met veel bravoure besproken heeft, maak ik er weinig woorden aan vuil. Me beperken tot twee stellingen kan volstaan:
- een goede chef heeft geen prikklok nodig om te zien of mensen hun werk voldoende doen. Een prikklok meet enkel aanwezigheid (en dan nog!) en niet hoe er effectief gewerkt wordt.
- nochtans heeft een prikklok wel nut, maar dan wel voor de werknemers. Maar als je voor een menselijke chef werkt, moet deze vrees echter niet aanwezig te zijn.

Winters?

Laat ons hopen dat het vannacht of morgen sneeuwt. Dan kan ik donderdag, als ik in verlof ben, zelf foto's maken in plaats van het net leeg te plukken. Da zou al beter zijn dan uit armoe een over een foto over een kwezeloord te bloggen.

In elk geval, voor wie het te koud vindt, den Amerikaander werkt aan een zusje voor het waterkanon: een microgolfkanon. Officieel zou het enkel dienen om massa's uiteen te drijven (en ondertussen zwaar te verbranden via de ketenjes, horloges en dies meer brol dat men draagt). Leve de vooruitgang!

Maar kwestie van niet te veel te zagen over de Amerikaander. In sommige staten is de milieuwetgeving al verder gevorderd dan in Europese staten. En milieu wordt er zowaar een thema. Zolang men zich in de campagne maar niet te ver riskeert. Anders zullen de rednecks al te content in hun handjes kunnen wrijven.

Soit, in enkele zinnen van koud naar warm gegaan. Hoog tijd om voor vandaag te stoppen!

Op je knieën!

Het slechte weer, en andere plannen de weinige keren dat het weer te pruimen was, zorgden er de voorbije weken dat er weinig in huis kwam van het tonen van een aantal schone plekskes in de omgeving.

Tijd dus voor een quick win. Zeker nu zelfs het kookboek van de boerinnenbond een cultuurprijs waard is, is de gelegenheid om volgend stuk verschraalde "volkscultuur" in de vitrine te zetten. Neen hoor, geen vitrine met gekleurde lichtjes, hooguit wat belachelijke gloeilampen en busladingen bejaarden van den ouden stempel. Eén à twee km hiervandaan ligt namelijk Oostakker-Lourdes. Het ligt net over de grens met Oostakker (ook Gent) , temidden van wat schaamgroen en uiteraard bij een parking en tearoom waar gepensioneerden gedropt worden.

Is het de moeite om te gaan zien? Ik ken in elk geval schonere en vooral leukere dingen om te laten zien in de omgeving. Toch heeft het wel iets, maar dan enkel voor mensen met voldoende gevoel voor kitsch en humor! De busladingen gepensioneerden, een zielig kapelletje, de overmaatse basiliek ernaast, de gloeilampen en kaarsen... : alles maakt het geheel zo grotesk dat je je afvraagt hoe het ooit gewerkt heeft. Mensen, 't zijn rare beesten! En kwezels zijn dat des te meer! 'Ip je knien', zou Johny Turbo zaliger zeggen.

nostalgica

Het zal misschien wel met het rustige weer te maken hebben, of met de bak Palm die ik daarnet als afscheidscadeau, of aan een oud Pearl Jamconcert dat ik daarnet op dvd bekeek, ... of - wie weet - aan het simpel worden, maar ik heb de indruk dat ik voor een tijdje in een nostalgische bui zal verkeren.
't zat gisteren al wat in mijn kleren, en nu heb ik het volop zitten. 't Was al gank op de nieuwjaarsreceptie van het jeugdhuis , waar ik ook kennissen uit de jeugdraad terug zag. Hoe dan ook als cadeau kreeg ik er een bak Palm, maar ook veel herinneringen die terug up popten (bijna net zoals de ergerlijke pop-ups bij blogspotblogs). Wie weet refereerde de bak Palm naar de weekendse hoeveelheid die ik er vroeger van naar binnen werkte. Wie zal het zeggen? In elk geval was het een tof cadeau.

De Pearl Jam-dvd die ik van mijn broertje kreeg, deed in elk geval de rest van het werk. Het was een opname van een optreden in 1992 op Pinkpop. Logischerwijs speelden ze daar vooral nummers van op hun vroege, en als je het mij vraagt hun beste cd, Ten. Het concert zag er machtig uit, maar deed me vreemd genoeg ook vooral over mezelf nadenken. De kledij deed me bijvoorbeeld denken aan de manier waarop ik me tot enkele jaren terug volop kleedde: korte broeken, losse t-shirts, ... Voorwaar, Pearl Jam, 't is een groep die een grote invloed op me heeft gehad. Veel meer dan Greenday en Nirvana die ik tegelijk leerde kennen, blijft Pearl Jam me bij. Hun muziek is nog altijd een referentie waaraan ik andere groepen nog vaak meet.

Ook deed het optreden me denken aan de vele andere machtige gigs die ik gezien heb. Air, dEUS, Placebo (!), ... Velen passeerden de revue.

Met de dvd stopte het uiteraard niet. Daarnet lag ik niet enkel in bad te weken, maar vooral na te denken. Please, someone stop me!

Soit, wordt waarschijnlijk vervolgd ...