De mannen van de Kortemarkse jeugdraad vragen me hiervoor reclaam te maken:
NOVOROCK
Zaterdag 15 november 2008
OC Gildezaal - Schoolwegel 5 - 8610 Handzame
ADD 5 euro
20 uur
Steven H.
21 uur
The Future Dead
Stubru's glazen huis op ' t zuid. Een goed alternatief om in de eindejaarsperiode niet op de mini-kerstmarkt van Gent rond te lopen!
Ik heb er alvast de volle goesting voor!
Leffingeleuren, oftewel Beffingesleuren zoals Wim Opbrouck het sympathieke festivalletje van op het podium noemde was een schot in de roos!
Uit de diepten van mijn geheugen:
Vrijdag vond ik vooral Gotye (sympathieke melodieën, maar op podium gewoon wat instrumenten bovenop muziek uit 's mans laptop) en (zoals gewoonlijk) Lady Linn goed. Mijn sociale kanten verhinderden dat ik Lamplight en Flobots zag, en vooral dat laatste vind ik wel jammer. Stereo Mc was niet veel zaaks, en om A Brand al te zien, moest ik te lang aanschuiven aan de camping (een uur pure ergernis!). Jammer!
Zaterdag onthoud ik vooral Goose, Heavy Trash (verfrissend ouderwets), Nouvelle Vague, (as usual) Triggerfinger en The Germans. Nogal overroepen vond ik De Jeugd Van Tegenwoordig (flowt wel super, maar steekt even snel tegen).
Zondag bevestigden de Dolfijntjes, Headphone was een bijzonder aangename verrassing (wat een cover van P.J Harvey! En dan spreek ik nog niet van de rest), Orishas en Zita Swoon waren meer dan onderhoudend. En Arno, 't is zonde, skipte ik omdat ik die de laatste jaren al vaker gezien heb, en mijn slaap kon gebruiken.
Maar Leffinge was vooral met gasten op stap gaan, en kameraden nog eens zien, die ik de laatste tijd veel te weinig gezien heb. En ... dat doet deugd!
Als ik de affiche van Leffingeleuren bekijk, samen met de als immer best wel goedkope tickets, dan denk ik dat ik weet waar ik het weekend van 17 september zal uithangen!
A Brand - Arsenal - Discobar Galaxie - Girls In Hawaii - Lady Linn and her Magnificent 7 - Gotye (au) - Flobots (us) - Lamplight (au).
Cassius Dex ´n´ Fx (fr) - Goose - Heavy Trash ft. Jon Spencer & Matt Verta-Ray (us) - Nouvelle Vague (fr) - Mintzkov - Triggerfinger - De Jeugd Van Tegenwoordig (nl)- The Belgionites - Barbie Bangkok - The Germans - Rose Hill Drive (us) - Stephanie McKay (us)- Ladyhawke (nz-uk) - Modey Lemon (us) - Kraak & Smaak (nl) - Sticky Monster.
Zita Swoon - Orishas (cub) - De Dolfijntjes XXL - Headphone.
Astemblieft. Vré merci!
Neen hoor, de zomer is nog niet voorbij. Ik weet het, je zou het niet zeggen. De wind werpt de striemende regen hier met geweld tegen het raam, maar vanaf vrijdag zijn er de patersholfeesten. En, ja hoor, dan gaan we weer lekker slenteren, sneukelen en drinken. Muzikaal vaak geen hoogvlieger, maar o zo gezellig in't Patershol, Oudburg en Sluizeken.
En daarna Jazz in't Park. En da's muzikaal stukken beter. Ik heb alvast een eerste groep op hun site beluisterd, en die zie ik alvast zitten: Moker. Beluister zeker de nummers van deze Gentse band op hun site.
En daarna Kortemark Kermis, dus bij mijn ouders tappen en bestellen! En ... mijn vriendin is een deel van de week in het buitenland. Hopen dat het 's nachts wat leutig is in Kortemark dus, dan kan ik er nog eens goed uitgaan - wat daar lang geleden is.
Gisteren mezelf nog op een avondje Lokerse feesten getrakteerd. Santé! En het begon direct fantastisch. Tim Vanhamel bracht een evenwichtig optreden vol emotie en prachtige gitaargeweld. Het leek bij momenten dat de grunge gemuteerd was in een nieuwe eigentijdse vorm met meer gitaarvirtuositeit. Lijkt een sympathiek kereltje trouwens.
Daarna iets totaal anders: Siouxsie, destijds van de Banshees. Mijn eerste reactie was: wat een degoutant wijf is me dat. Niet dat mijn mening veranderde, hoor, maar het werd direct overstemd door: verdomd, de bastonen staan hard bij dit optreden. Het mag dan wel bij het totale plaatje horen, ik vond het bijzonder storend. Dus maar wat meer naar de zijkanten van het terrein geweest. Gevrijwaard van een overdosis bas was de klank daar wel te genieten. Maar bon, niet te negatief doen, sommige van d'r hitjes vond ik wel eens leuk om live te horen.
Ten slotte Massive Attack. Een bijzonder rake aanval, wees maar gerust. De combinatie van het muzikale met het visuele blijft fantastisch bij hen. Soms was die nog hetzelfde als toen ik hen enkele jaren terug checkte op Werchter, maar het blijft o zo impressionant. Machtig!Plus: twee keer gebist! Hoe vaak heb je dat op een festival?
Filmpje van op open'er, Nederland
Vanmorgen terug werken, na twee weken verlof. Da's toch weer even serieus aanpassen. Zeker nadat ik gisterenavond mijn verlof in stijl afsloot op de Lokerse feesten. In stijl, soit muzikaal dan, want het was écht wel strontweer gisterenavond.
Gelukkig werd het strontweer wat getemperd dankzij de partytenten die men aansleepte. Het plaatsen ervan hadden we snel in het snotje. Nodeloos te zeggen dat we zowat de eersten waren die gingen schuilen.
Maar muzikaal was het dik OK. Lekker beest, Isabelle A., verraste me. Niet enkel een schoon madam, maar ook muzikaal dik in orde, met fantastische muzikanten, en een prachtstem. The Storys brachten dan weer écht wijvenmuziek. Geen wonder dat het tijdens hun optreden oude wijven begon te regenen (en dat eindigde pas toen alle optredens achter de rug waren).
Daniel Lanois was een verrassing tot en met. Tot nog toe kende ik enkel de naam, en leek me dat een typische Radio 1-artiest. Het tegendeel bleek waar. Een typische artiest die ergens tussen radio 1 en stubru bengelt, en zo nergens thuishoort. Twee man op het podium: Lanois aan gitaar en consoorten, met een drummer erbij. En het maximum moest uit die gitaren gehaald worden: lang uitgesponnen solo's en nummers. Puur muzikaal genot, voor wie dit kan appreciëren! Maar voor velen wellicht moeilijk.
En dan nog Sinead O'Connor, de act die me naar Lokeren gelokt had. Zij bracht een traag opbouwende set met nauwelijks hits. Op zich hoeft dat niet, maar ik had toch graag eens Troy live gehoord.
Maar vanmorgen dus terug op 't werk. Het eerste uur viel me toch zwaar. Gelukkig beterde dat snel.
Het was warm op de laatste feestennacht. 'The love show' van Peter Van De Veire bleek een weinig geïnspireerde dj-set. Woodface daarentegen speelde een goede set - ik moet toch maar eens een aantal nummers van hen checken - maar Gert Bettens blijkt op het podium een autist die nauwelijks enige interesse in het publiek vertoont. Jammer, want zijn grungy, stevige maar emotionele sound staat er wel!
Gentse feesten, voorlaatste avond: van alles wat! Stevige maar soms wat clichématige stonerrock door Wallace. Daarna het tegenbeeld: a capella, maar dan wel met eigentijdse keuze van songs en verdomd goed met o.m. beatboxing. Daar zorgde Reset voor op Sint-Baafs. Daarna nog eventjes Arid op Sint-Jacobs. Het blijft een prachtige stem, maar het geheel klonk wat minder fris dan Reset. De regen zorgde er voor dat The Ballroom Quartet in de Spiegeltent de volgende groep werd.
Door het aanhoudende gebliksems besloot ik dan al naar huis te gaan - onterecht want écht gedonder bleef uit. Daardoor miste ik The Stiffs, wat ik me ondertussen beklaag.
Druk! Druk, met het mooie weer na de deugddoende regen van de namiddag. Druk, want het is weekend. Druk, want Lady Linn deed het magnificient.
Voordien BBQ: gezellig en leutig als immer. Vanavond drink trouwens, ook dat zijn de Gentse feesten: bezoekjes, bbq, drinks, toevallig ontmoeten, ...
De avond afgesloten met The Andrew Surfers. Mijn eerste reactie was 'wasmedadde?', maar al snel kon ik hun punky surf geweldig smaken.
Op naar de laatste twee dagen!
JT
Weekend: dus de feestenavond begint met bezoek. Daarna wat rondstruinen door de stad, want het muziekprogramma is me dat niet. Morgen ook bezoek en ... betere muziek!
Freaky Age: goed rockende snotneuzen
Venus in Flames: véél covers, maar goed optreden
Zjef Van Uytsel: niet slecht vanonder de zoden gehaald. De muziek staat er nog.
Members of Marvelas: niet slecht, maar toch meer van verwacht
Sois Belle: idem dito
Maar vooral: eindelijk nog eens een avond waarop de muziek voorop staat. Tot nog toe was dit relatief beperkt gebleven. Het wegvallen van Boomtown liet zich toch behoorlijk voelen. En boombox biedt niet echt een alternatief.
Woensdag was het plots warm, heel warm. En druk was het ook op de feesten. Dat Gorki al om 20 u geprogrammeerd stond, zorgde er in elk geval voor dat die drukte al heel vroeg begon. Voor de eerste keer maakte ik het mee dat ik een optreden op sint-jacobs noodgedwongen vanop de Vlasmarkt moest volgen. Dat kan al eens tellen.
De Vos en co deden in elk geval wat van hen verwacht werd. Lenny en de Wespen was gewoontjes, net als de jeneverkes (die hielden ons ter plekke) tot wanneer de Kreuners al begonnen waren. Die lieten we links liggen. Jim Cole's muziek interesseerde me meer, en dat bleek een fantastische keuze. Ik moet dringend wat meer 's mans muziek beluisteren.
Daarna Kawada in de spiegeltent, wat eindigde in een Kortemarks onderonsje na het optreden.
U las het waarschijnlijk ondertussen al lang in de krant. Sioen ging verder dan nodig in het Oxfamproject, zorgde voor volledig nieuwe nummers en scoorde! Tijdens het optreden zag je wel sporadisch mensen vertrekken. Zij kwamen waarschijnlijk voor zijn hits, en kregen ongelijk in hun ongeduld: het leek er op dat het optreden met elk nummer een stukje beter werd.
Voor het overige was de dinsdag vooral een dag om wat rond te slenteren en te genieten van het beterende weer.
Twee hoogtepunten gisteren:
1. Sven van Hees ontdekt gitaren en verwerkt zo schuun in de mix van stijlen die hij brengt.
2. Ofwel hebben David en Stephen geweldig veel van Zaki geleerd, ofwel heeft Zaki massa's goed naar zijn zonen geluisterd. Eén ding staat vast: Zaki heeft goed in de platencollectie van zijn zonen gegrabbeld. Hij bracht een erg eigentijdse set, met prachtovergangen. Zelf 'het vliegerken' haalde hij door de mix. Indrukwekkend!
Ook de tweede dag weinig bijzonder gehoord. Eén groep sprong er uit: Speedball Jr. En dat was niet enkel omwille van de gimmick paaldanseressen. Hun surfrock was ... afgelikt.
The Animals deden wat ik verwachtte: net zoals toen ik ze enkele jaren terug zag, speelden ze goeie bluesrock zonder meer om daarna 'the house of the rising sun' als bis te spelen.
En bij het optreden van Motek ben ik niet geraakt. Ik was er nochtans nieuwsgierig naar.
Als je nu door het stadscentrum rijdt, voel je al de kriebels. Ben jij er al klaar voor?
Hopelijk wil het tussendoor ook nog wat regenen ;-)
Vrijdag was dit jaar mijn enige dagje Werchter. Net zoals vorig jaar trouwens. Naar mijn gewoonlijke voorwaarde (minimum twee optreden die ik écht wil zijn, anders vertrek ik niet) was dit de enige dag met een voldoende interessant programma. The Verve en vooral Neil Young trokken me over de schreef om toch maar weer eens te gaan.
En ik ben weer content dat ik geweest ben. Niet dat de hele dag zo fantastisch was. Tot de eerste noten van The Verve had ik écht het gevoel 'Wat sta ik hier in godsnaam te doen?'. Maar The Verve was super en Neil Young gewoon overweldigend! 'Het Beste live optreden die ik ooit gezien heb' is een zin die meestal veel te snel uitgesproken wordt, maar hier is dat wel terecht.
Wat me ook opviel. Elk jaar is het groepje kennissen die gaan kleiner. En is men steeds rustiger. Maar ook algemeen leek het me op de camping trouwens rustig! Te rustig naar mijn gedacht. Daarom :
Gisteravond, vooravond, ergens in "Miènde" - Menen voor meesten onder u - passeer ik met de camionette. Naast me zit een kreupele kameraad (gebroken voet na een nachtje stappen, ha!).
Maar soit, in Menen waren we op zoek naar een parkeerplaats. Ik haalde zijn huurrolstoel uit, en we rolden naar het park/festivalterrein. Op die manier begon het festivalseizoen wat anders dan verwacht, maar de eerste festivaldag bleek een voltreffer!
Wat zagen we?
Een straffe set van The Blackbox Revelation. Rock on, Snotneuzen! Met trouwens een drummer die live geweldig aan Animal, de drummer uit de Muppet Show doet denken.
(videoclipke)
Daarna verdubbeling van de gitaren, de leeftijd en het showgehalte: Triggerfinger. Immer zot!
(Hier in Trix, A'pen).
Daarna The Scene, geslaagd zonder extra's. Drijvend op prachtige teksten, geneuzel en jammer genoeg routine.
Ten slotte Das Pop. De groep waar ik steeds weer een dubbel gevoel heb: een aantal prachtnummers, maar al de rest blijft ofwel niet plakken of is irritant. Wel tof is dat de drums en basgitaren tegenwoordiger een veel belangrijker rol lijken te spelen dat de 'geluidjes'. Het voordeel is een veel consistenter geluid. Al is het evenwicht nog wat zoek.
Nu vrijdag een dagje Werchter. Ik kijk al uit naar The Verve, Ben Folds en uiteraard Neil Young.
