Vreemd volk!

Rare jongens, die Romeinen? Niet zo echt, ze hebben dezelfde reflexen zoals wij nu, die Grieken en Romeinen. En toch zijn er grote verschillen tussen Grieken en Romeinen. Beiden waren weliswaar hautain tegenover vreemden, maar waar de Griekse stadsstaten het burgerschap afschermden en algemeen terughoudend waren, toonden het Romeinse een veel grotere openheid die hen toeliet een imperium op te bouwen.

De auteur gaat naast de traditionele perioden die altijd aandacht krijgen ook in op de uiteenlopende situatie in drie steden in de hellenistische periode en op het opkomende christendom. In de hellenistische periode behandelt hij Babylon (Grieken in de marge), Alexandrië (spanningen en rellen/slachtpartijen tussen Griekssprekenden en joods-gelovigen), en Jeruzalem ( joodse radicalen versus Romeins beleid en vice versa). Voor het opkomende christendom beperkt hij zich niet tot het verhaal van de vervolgingen (hij brengt dit wel helder en relativeert waar nodig), maar gaat hij ook in op de uitdagende houding van radicale christenen en de broederstrijd tussen de christelijke sekten. Stuk voor stuk voor mij onbekende verhalen die bijzonder boeiend blijken.

Het interessante aan dit boek is dat het de auteur toelaat deze periode anders te beschrijven dan gewoonlijk. Het is geen verhaal van de groten der aarde, maar een verhaal van het leven ... zoals het was (?). Tegelijk is het geen alomvattend verhaal. Dat kan ook niet door het beperkte Romeinse bronnenmateriaal waarover we beschikken. En da's onder meer het gevolg van die radicale christenen van daarnet.

Moet ik het zeggen? Een aanrader!

Lokerse feesten: lekker beest!

Vanmorgen terug werken, na twee weken verlof. Da's toch weer even serieus aanpassen. Zeker nadat ik gisterenavond mijn verlof in stijl afsloot op de Lokerse feesten. In stijl, soit muzikaal dan, want het was écht wel strontweer gisterenavond.

Gelukkig werd het strontweer wat getemperd dankzij de partytenten die men aansleepte. Het plaatsen ervan hadden we snel in het snotje. Nodeloos te zeggen dat we zowat de eersten waren die gingen schuilen.

Maar muzikaal was het dik OK. Lekker beest, Isabelle A., verraste me. Niet enkel een schoon madam, maar ook muzikaal dik in orde, met fantastische muzikanten, en een prachtstem. The Storys brachten dan weer écht wijvenmuziek. Geen wonder dat het tijdens hun optreden oude wijven begon te regenen (en dat eindigde pas toen alle optredens achter de rug waren).

Daniel Lanois was een verrassing tot en met. Tot nog toe kende ik enkel de naam, en leek me dat een typische Radio 1-artiest. Het tegendeel bleek waar. Een typische artiest die ergens tussen radio 1 en stubru bengelt, en zo nergens thuishoort. Twee man op het podium: Lanois aan gitaar en consoorten, met een drummer erbij. En het maximum moest uit die gitaren gehaald worden: lang uitgesponnen solo's en nummers. Puur muzikaal genot, voor wie dit kan appreciëren! Maar voor velen wellicht moeilijk.

En dan nog Sinead O'Connor, de act die me naar Lokeren gelokt had. Zij bracht een traag opbouwende set met nauwelijks hits. Op zich hoeft dat niet, maar ik had toch graag eens Troy live gehoord.


Maar vanmorgen dus terug op 't werk. Het eerste uur viel me toch zwaar. Gelukkig beterde dat snel.

Goed bestuur

Dankzij het goed bestuur van de kaloten loopt het mestoverschot binnenkort weer de spuigaten uit. Een typisch probleem van het niet samenvallen van productie en consumptie levert nu eenmaal veel problemen op die mestverwerking niet kan oplossen.

En ondertussen wordt al anderhalf jaar federaal niet meer bestuurd. Om redenen van de splitsing van een kieskring, een splitsing die in de praktijk niets verandert voor de mensen. En de sociale fenomenen die men ermee beweert op te lossen ... daar verandert dit niets aan.

De andere redenen zijn wilde vragen om regionalisering. En wat brengt de regionalisering op? Dat weten we al! Meer chefs, meer postjes en een staat die steeds meer een Mexicaans leger wordt, waardoor het land niet langer beheerd wordt.

Maar wat me eigenlijk nog meer stoort, is de verschrikkelijke volgzaamheid van onze media. Wat doen zij eigenlijk nog buiten de politieke communicatie herkauwen?

Dat wordt slikken!

Het dorp en de mensen

'Het dorp en de mensen', zo zou je de inhoud van dit boek samenvatten. Het is net als het vorige boek een boek dat ik van een collega uitgeleend kreeg.

Het verhaal: De Engelsman Hudson zocht een nieuwe doorgang naar Azië. Bij een reis in opdracht van de Nederlandse VOC ontdekte hij de locatie die later New York zou worden. De WIC (West-Indische Compagnie) gebruikte dit als steunpunt voor hun handelsactiviteiten. In het boek lees je over de geleidelijke groei van deze Nederzetting, en de geleidelijke kloof die groeide tussen de inwoners en de WIC. Die kloof wordt er soms verengd voorgesteld als een conflict Vanderdonck - Kieft/Stuyvesant.

De auteur stelt dat de specifieke cultuur van deze Nederzetting (smeltkroes, tolerantie, handelsgericht) een belangrijke bijdrage geleverd heeft aan het vormgeven van de Amerikaanse cultuur.

Het boek is leuk, leest vlot en historische figuren worden 'tastbaar'. Jammer genoeg verlies je jezelf soms in de vele 'personnages'. En de auteur mist kritische zin tegenover de clichés uit de Nederlandse geschiedschrijving.

Megamorfose

Het dampoortstation lijkt niet meer hetzelfde station als enkele maanden terug. Zelfs de cafetaria die een toonbeeld was van volksheid, lijkt nu een hip uiterlijk te krijgen. Straf!